مرد گفت ارتفاع دیوارها 6 متر است. آنجا که هستی دلت برای همه چیز این طرف دیوارها تنگ میشود. حتی برای چیزهای احمقانهای مثل ترافیک. در ترافیک ولیعصر بودیم. به دور و برم نگاه کردم. بازی رنگ بود و ازدحام آدمهایی که معلوم نبود وسط روز کاری چرا در خیابانها پرسه میزنند. میدانستم حق با مرد است. میدانستم که آدم ممکن است دلش برای شهر دیوانه و آدمهای دیوانهترش هم حتی تنگ شود. گفت ورشکسته شده از همین کار ساختمان. همین کار ساختمان شغل عزیز لعنتی من بود که این همه سال نه میشد ولش کنم نه اینکه تمام و کمال دل بدهم بهش. شغلم برای من مثل یک همسر نه چندان خوشایند است که بهرحال دارم باهاش زندگی میکنم و خیل

اگر گذر عمر، بعد از این همه سال راههایمان را به هم نمىرساند، چه بیهوده بود. به بیهودگىِ عمرى که بىعشق گذشته. بى لمس تو و بدون بیدار شدن در آغوش تو و دیدن دوبارهى همه چیز از دریچهى نگاه تو. به بیهودگىِ عمرى... بدون عبور از جنگلهاى مهآلود، بدون قدم زدن در سنگفرش خیابانها، بدون تماشاى غروب، بدون گوش دادن به ضربان قلبت، بدون شنیدن آن خشدارترین وقتِ صداى تو، بدون سیگار کشیدن با تو روى تراس بارانى، بدون تکیه دادن به تو در هر اندوه خانگى... اگر راههایمان به هم نمىرسید، جاى من و تو، در این همه عکس دستهجمعى خالى مىماند، در این اشتیاق دوستانه، در جمعه شبهاى کافه، در کوچه باغهاى قدیمى، در شبانه

بعد از سه سال و اندی، بالاخره یخچال را 90 درجه چرخاندم و کمی جلوی پنجرهی سمت نوبهار را باز کردم. پسرک از همان اول نق زد که خیلی بد شد و راحت نمیشود رفت دم یخچال. شکمو. من این خانه را خیلی دوست دارم. بخشی از شکنجهام همین بوده که مجبور بودهام یخچال را بگذارم جلوی بهترین پنجرهی خانه. تنها پنجرهای که به جای گود روبرویمان به خیابان دید دارد. حالا که دوباره دارند ساختمان روبرویی را میسازند و تیرآهنهای زنگزدهاش با خمیازهای طولانی از خواب بیدار میشوند، باید راهی برای نجات خوشبینیام پیدا میکردم. حالا رفتن سر یخچال سخت شده اما از آن پنجره نور کمی میتابد روی پیشخوان، به گلدانها. یک شعاع با